جهان پر می زند در سایه بال غلیوازی

تو خواهی نوبهارش خوان و خواهی فتنه محشر

ز مشت خاک ما خواهد دمیدن شوق گلبازی

درین عصر از تمیز ماده و نر داغ شد فطرت

خران پر بیحسند از فهم انداز گل اندامان

مگر زین انجمن خیزد لگد سرمایه نازی

نزاکت بر خموشی بسته است آیین این محفل