به خاک افتاده ام در حسرت اقبال پابوسی

دو عالم محو خاکستر شد از برق تماشایت

چه شمع ست اینکه عرض پرتوش نگذاشت فانوسی

سجود سایه ام ، امید اقبال دگر دارم

چه اقبال است یارب مژده شمشیر قاتل را

که بوی خون چکیدن در دماغم می زند کوسی

ز وحشت شعله من مژده خاکستری دارد