ز مشت خاک من دیگر چه می خواهد پریشانی

اگر هوشی ست پرسیدن ندارد صورت حالم

که من چون ناله ام صد پرده عریانتر ز عریانی

دو عالم گشت یک زخم نمکسود از غبار من

تنک سرمایه ام چون سایه پیش آفتاب او

که آنجا تا سجودی برده ام کم گشت پیشانی

به این ساز ضعیفیها ز هر جا سر برون آرم