که شد عمر و همان در آشیان دارم پرافشانی

به این ساز ضعیفیها ز هر جا سر برون آرم

سر مو می کند مانند تصویرم گریبانی

چو شمع از نارساییهای پروازم چه می پرسی

به کام دل چه جولان سرکنم کز عرصه فرصت

نظرها باز می گردد به چشم از تنگ میدانی

سحرخندی ست از عصیان من گرد ندامت را