به دل گفتم: ازین زندان توان نامی به در بردن

تو هم آخر زبان حیرت آیینه می دانی

فریب عشرت ازاین انجمن خوردم ندانستم

که دارد چون فروغ شمع بالیدن پریشانی

ندانستم که اینجا چون نگین سنگ است پیشانی

ندارد اطلس افلاک بیش از پرده چشمی

چو اشکم آب می باید شدن از ننگ عریانی