ندارد اطلس افلاک بیش از پرده چشمی

که دارد چون فروغ شمع بالیدن پریشانی

به دل گفتم: ازین زندان توان نامی به در بردن

ندانستم که اینجا چون نگین سنگ است پیشانی

چو اشکم آب می باید شدن از ننگ عریانی

ندامت هم دلیل عبرت مردم نمی گردد

درینجا سودن دست است مقراض پشیمانی