مانند زاغ بچه نارسته پر و بال

بنمای رخ که شبروکی شوخ دیده ای

متواریک چو دانه نظر می کنی ز دام

در انتظار صید شکار رمیده ای

تن گرد کرده در دل مادر طپیده ای

دزدیده ای دل من و از دیده گشته دور

در زیر پرده پرده مردم دریده ای