گوی سیمابست پنداری سربنش کز نشاط

فاش می گوید دل خلق خدا نتوان شکست

هرچه زو خواهی بلی گوید بنازم حفظ او

کان بلی گفتن فراموشش نگشتست از الست

یک نفس آسوده بریک جای نتواند نشست

مدتی کردم کمین تا ساقش آوردم به چنگ

لیک چون ماهی به چنگم دیرآمد زود جست