ای بت رازی مشو راضی که از دنبال تو

خلوتست اینک سرا کام ار دهی وقتست هی

چند در قاقم خزی و انگشت از سرما گزی

به که جام می مزی کامد بهار و رفت دی

همچو گرد افتان و خیزان رو نهم تا ملک ری

یاد آن روزی که دور از چشم زخم آسمان

با تو بودم در کنار زنده رود ملک جی