سلطان سراپرده میخانه عالم

از دار فنا آمد و با دار بقا شد

ما جام حبابیم و پر از آب حیاتیم

سیراب شود هر که چو ما همدم ما شد

از ذوق گدایان خرابات گدا شد

صوفی به صفا دردی دردش چو بنوشد

این درد بود صافی و آن درد دوا شد