به سر جمله مستان که سلامت دارد

جان فدا کردم و سر در قدمت افکندم

از چنین بندگ ای بنده خجالت دارد

ساقیا ساغر می ده که لبم بی لب جام

برو ای عقل که من مستم و تو مخموری

توچه دانی که دل از عشق چه حالت دارد

نعمت الله سخنش آب حیاتی است روان