بر دامن تو باده گلگون چکیده است

دارم هنوز دوست تر از چشم روشنت

گر می کشی نمی روم از صیدگاه تو

دست من ست و حلقه فتراک توسنت

یا خون ماست آن که گرفت ست دامنت؟

مستی و گردنی چو صراحی کشیده ای

خوش آن که دست خویش در آرم به گردنت