یا خون ماست آن که گرفت ست دامنت؟

گر می کشی نمی روم از صیدگاه تو

دست من ست و حلقه فتراک توسنت

بر دامن تو باده گلگون چکیده است

مستی و گردنی چو صراحی کشیده ای

خوش آن که دست خویش در آرم به گردنت

دیگر تو را چه باک هلالی ز دشمنان؟