گهی ریخت و گاهی به فندق سترد

به رخ دلبر از درد شد چون زریر

مژه ابر کرد و کنار آبگیر

ز بادام سرمه به مرجان خرد

هرآنکس که پیرامنش بد براند

خود و دایه جادو و شاه ماند

چو پر دخته شد جای بر پای خاست