ترا دام و دد بازداند به مهر

نماند نهان زیب شاهی و فر

گر از ابر دیدار گیتی فروز

بپوشد ، نماند نهان نور روز

چه مردم بود کت نداند به چهر

گوا بر نکو پیکر تو درست

همین پرنیان بس که در پیش تست