بگوید که اندر ده و دو چه رفت

مرا این زن پیر چون مادرست

یکی چابک اندیش کندا گرست

به هر دم زدن زین فروزنده هفت

نمودست رازت به من سر به سر

که باشد مرا از تو شه یک پسر

ز پیوند یاری چه گیری کنار