همیدونش بر دوش زنگی نهاد

گرفتنش گلوبند و بفشارد سخت

بدرید چاردش و بفکند پست

دهانش بیا کند و دستش ببست

نهانی برفتند هر دو چو باد

به راه و به خواب و به بزم و شکار

نباید که تنها بود شهریار