مرد گفت از فرزدق و اشعار

که فرزدق ورا همی بستود

از عطا بود کام و راحت روح

شعرا را بد از کرم ممدوح

من ندارم خبر تو رنجه مدار

گفت قاضی چو تو ز نادانی

منقبتهای خود نمی دانی