بهر تو گلگون قبا، وز بهر من خونین کفن

اندر خرامشهای تو از طرف بستان می فتد

سرو از قد و آب از روش، رنگ از گل و حالت ز من

ببرید خیاط ازل دو جامه بر اندام ما

هر گه که بنشینی ز پا، برگرد سر می گرددت

شمع از زمین، ماه از زمان، عقل از سر و روح از بدن

از وصف آن خورشید رو، پرسد صبوحی گفتمش: