جای مستان همه در گوشۀ محراب افتاد

حالت مرغ هوا، شیوۀ آهو داری

این خط سبز بود سر زده زان شکر لب

یا که در آب بقا، سبزۀ خودرو داری

تا که بالای دو چشمت خم ابرو داری

گر صبوحی شده پا بست تو، این نیست عجب

تا که صد سلسله دل، در خم گیسو داری