دایما فخرست جان را از هوای او چنان

کس ندیدی خالی از گل سال ها گلزار را

محو می گردد دلم در پرتو دلدار من

می نتانم فرق کردن از دلم دلدار را

کو ز مستی می نداند فخر را و عار را

هست غاری جان رهبانان عشقت معتکف

کرده رهبان مبارک پر ز نور این غار را