ز مال و جاه فراغت سعادتی است بزرگ

تو این سری به تمنای خویشتن مطراز

که این جهان فنای است و آن جهان بقا

فنا بد است و بقا نیک، پس به نیکی یاز

به زر و زور شده غره، محنتی است دراز

عجب تر آنکه چرا از سعادت است گریز

به محنت از چه بود خلق را همشه نیاز