به زر و زور شده غره، محنتی است دراز

که این جهان فنای است و آن جهان بقا

فنا بد است و بقا نیک، پس به نیکی یاز

ز مال و جاه فراغت سعادتی است بزرگ

عجب تر آنکه چرا از سعادت است گریز

به محنت از چه بود خلق را همشه نیاز

چو کوشش تو به رنجی است برده، بیش مکوش