چو نازش تو به عمری است رفته، بیش متاز

عجب تر آنکه چرا از سعادت است گریز

به محنت از چه بود خلق را همشه نیاز

چو کوشش تو به رنجی است برده، بیش مکوش

عروس عقل شود در حجاب جاویدان

چو گشت همت پست نیاز و بستۀ آز

سپاس و منت جاوید حق تعالی را