بر وی کمین گشاید، آن زاهد دغا

چون زاهدی عنود، به سجاده کبود

برکرده از سجود، سر و روی با خدا

گر بگذرد ز پیشش ، پروانه ای ضعیف

بی رنج گیر و دار بیوباردش به قهر

چونان که آدمی را اوبارد اژدها

غوک کبود چهر، شده خیره بر سپهر