که بود از لاله چون کان بدخشا

تگرگی آمد از بالا که گفتی

کشد رستم خدنگ از پشت رخشا

ز سنگک اا باغ چون دشت نمک شد

دژم شد گونه نسرین روشن

سیه شد چهره شب بوی رخشا

نگه کن تا چه گوید رودکی انک