به خار خار طبیعت چرا نباشم شاد

بگوش شعری شعر توگوشوار آورد

حدیث نثر تو از نثره سپهر گذشت

خدنگ کلک تو شیرفلک شکارآورد

که طبع راد توام شاد و شادخوار آورد

ز خشکسالی خوشیده بود کشت سخن

دوباره طبع تو آبی به روی کار آورد