آن لاله بر مثال یکی خیل نیزه دار

آن زاغ بر جنازه گل ها همی چمید

واینک نگاه کن که ز اعجاز نامیه

جانی دگر به پیکر اشجار بردمید

از دشت بردمید و به کهسار بر دوید

آزاده بود سوسن ، گردن کشید از آن

نرگس که بود خودبین ، پشتش فرو خمید