می نخوابد که خود بود بیدار

سرو را آب سرفرازکند

وین خوداز آب پست گردد و زار

چشم ها باشدش ولی چون خلق

گر هزاران به سرو بنشینند

هم براین سرو برنشسته هزار

گر برآن سرو، درگه نوروز