من که به کوی خرمی داشتمی وطن کنون

از تن عافیت برون پیرهنم ، دریغ من

دست فلک به پای دل بست مرا کمند غم

نیست کسی که پنجه اش درشکنم دریغ من

وادی بیکران غم شد وطنم ، دریغ من

همچو گلی شکفته رخ در چمن نکوئیم

کامده باد مهرگان در چمنم ، دریغ من