با دو چشم باز رفتم ، تا درافتادم به چاهی

گفتم از بیداد زلفت خویشتن را وارهانم

اشتباهی بود لیکن بس مبارک اشتباهی

گر به چاه افتند کوران ، عذرشان باشد ولی من

چهره ام کاهی از آن شد، کز تب عشق تو هر دم

آنچنان لرزم که لرزد پیش بادی پرکاهی

دل برفت ازدست و ترسم درره عشق توجان هم