عوان فرومایه بشکسته در

که زی شهرش آرند از آن ده به قهر

سواران بده ربخته نیمشب

در انداخته جنگ و جوش و جلب

به خانه به طمع زنش برده سر

پس آنگه ز یک مشت مرد دلیر

عوان زبون ، گشته از عمر سیر