به خانه به طمع زنش برده سر

سواران بده ربخته نیمشب

در انداخته جنگ و جوش و جلب

عوان فرومایه بشکسته در

پس آنگه ز یک مشت مرد دلیر

عوان زبون ، گشته از عمر سیر

کشنده عوان نیست مرد جوان