عوان زبون ، گشته از عمر سیر

عوان فرومایه بشکسته در

به خانه به طمع زنش برده سر

پس آنگه ز یک مشت مرد دلیر

کشنده عوان نیست مرد جوان

جوان بیگناهست و جانی عوان

گر او را به حجت زبان چیر نیست