ز هم و غم مرگش آزاد کرد

بیامدکه بیند جوان را به بند

از آن پیش کش حلق گیرد کمند

بدادش بسی پند و دل شاد کرد

بگفتش که ای دوست مردن دمیست

به چنگ اجل جان سپردن دمی ست

غم مرگ از مرگ ناخوشترست