نیست دیگر خبر از دنیایی.

چه شب موذیی و طولانی!

نیست از هیچ کسی آوایی.

مرده و افسرده همه چیز که هست،

ده از او دور و کسی گر آنجاست،

همچو او زندگیش می گذرد:

خود او در آیش