تنها

اما میان این هر دو، لنگر پررفت وآمد دردی بیش نبودم:

درد مقطع روحی

که شقاوت های نادانی اش ازهم دریده است...

هنگامی که خاطره ات را می بوسم در می یابم دیری ست که مرده ام

چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره ی تو سردتر می یابم.

از پیشانی خاطره ی تو