اما خشم خواننده ی آن شعرها،

تا چون رهگذری پا به پای اندیشه های فرتوت پیزری چرت زنان می گذرد

پتک به ناقوس فروکوبند و چرتش را چون چلواری آهارخورده بردرند

تا از یاد نبرد که حاکم شهر کیست]

از نبود ناقوس بانان خرگردنی از آنگونه نیست.

نیز نه ازآنروی که زنگوله ی وزنی چرا به گردن این استر آونگ نیست

تا از درازگوش نثرش بازشناسند.