تو را که در دو جهان می نگنجی از عظمت

ز ابلهی و خری می کشد به زندانت

نه هیچ عاقل بفریبدت به حیلت عقل

نه پای بند کند جاده هیچ سلطانت

ابوهریره گمان چون برد در انبانت

به هر غزل که ستایم تو را ز پرده شعر

دلم ز پرده ستاید هزار چندانت