تا چو گل راز دل خویش به بیگانه نمودم

بوسه گمشده ام بود به لب های تو پنهان

که به دلخواه، شبی بر لب کس چهره نسودم

جگرم چکه شد از خنجر خونریز ملامت

سوختم، سوختم از عشق تو چون شاخه خشکی

به امیدی که برآید ز سر کوی تو دودم

آه سرد است، نه شعر این که سراید لب سیمین