به امیدی که برآید ز سر کوی تو دودم

جگرم چکه شد از خنجر خونریز ملامت

تا چو گل راز دل خویش به بیگانه نمودم

سوختم، سوختم از عشق تو چون شاخه خشکی

آه سرد است، نه شعر این که سراید لب سیمین

آتش مهر تو باید که شود گرم، سرودم