سوختم، سوختم از عشق تو چون شاخه خشکی

که به دلخواه، شبی بر لب کس چهره نسودم

جگرم چکه شد از خنجر خونریز ملامت

تا چو گل راز دل خویش به بیگانه نمودم

به امیدی که برآید ز سر کوی تو دودم

آه سرد است، نه شعر این که سراید لب سیمین

آتش مهر تو باید که شود گرم، سرودم