آه سرد است، نه شعر این که سراید لب سیمین

تا چو گل راز دل خویش به بیگانه نمودم

سوختم، سوختم از عشق تو چون شاخه خشکی

به امیدی که برآید ز سر کوی تو دودم

آتش مهر تو باید که شود گرم، سرودم