در خلوتی از باغ های احمد آباد

چون آخرین شب های شهریور صفا داشت

آن شب که بود از اولین شب های مرداد

بودیم ما بر تپه ای کوتاه و خاکی

هرگز فراموشم نخواهد گشت، هرگز

پیراهنی سربی که از آن دستمالی

دزدیده بودم چون کبوترها به تن داشت