دل شیدای تو پیوسته با دوست، به عشق دوست از عالم گسسته

مکن پنهان،ز رخسارت هویداست، که شب را تا سحر بیدار بودی

تو را عشق این چنین بر باد داده، مگر از زندگانی بیزار بودی؟

هوای دلبری داری و شک نیست، که تیر عشق بر جانت نشسته

تو را گر عشق جان تازه بخشید، شرار رنج ها بال و پرت سوخت

وگر با ناامیدی پنجه کردی، غمی دیگر به نوعی دیگرت سوخت

تو می گویی بلای جان عاشق، شب هجران و غم های فراق است؟