پیش چشمم همه جا بود سیاه، نا امید از همه چیز و همه کس

بوسه گرم تو در نومیدی، نوشداروی امیدم بخشید

چشم پر مهر تو با من می گفت:«هیچ نومید به جایی نرسید!»

سیر از خویش و گریزان از خلق، کرده پیوند به نومیدی و بس

آرزوها همه تاریک و تباه، سخنم تلخ ، چراغم خاموش

مرگ بر زاری من می خندید، زندگی بار گران بود به دوش