حالیا چشم دلم بر همه چیز، کند از روزن امید نگاه

مرگ بر زاری من می خندید، زندگی بار گران بود به دوش

پرده یاس نمی داد امان، تا ببینم که چه زیباست جهان

دست در دامن امید زدم، یافتم زندگی جاویدان

چه شکوهی ست در این کلبه تنگ!، چه فروغی ست در این شام سیاه!