با چشم دل به چهره خود می کنم نگاه، کاین صورت مجسم، رنج است یا منم ؟

تنها و نامراد در این سال های سخت، من بودم و نوای دل بینوای من

دردا که بعد از آن همه امید و اشتیاق، دیر آشنا دل تو ، نشد آشنای من

از یاد تو کجا بگریزم که بی گمان، تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم

امروز این تویی که به یاد گذشته ها، در چشم رنجدیده من می کنی نگاه

چشم گناهکار تو گوید که «آن زمان، نشناختم صفای تو را» آه ازین گناه !

امروز این منم که پریشان و دردمند، می سوزم و ز عهد کهن یاد می کنم