امروز این منم که پریشان و دردمند، می سوزم و ز عهد کهن یاد می کنم

با چشم دل به چهره خود می کنم نگاه، کاین صورت مجسم، رنج است یا منم ؟

امروز این تویی که به یاد گذشته ها، در چشم رنجدیده من می کنی نگاه

چشم گناهکار تو گوید که «آن زمان، نشناختم صفای تو را» آه ازین گناه !

فرسوده شانه های پر از داغ و درد را، نالان ز بار عشق تو آزاد می کنم

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای، بنگر که غم به وادی مرگم کشانده است

تنها مرا به «تشنه طوفان» من مبین، ای بس حدیث تلخ که ناگفته مانده است