گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای، بنگر که غم به وادی مرگم کشانده است

چشم گناهکار تو گوید که «آن زمان، نشناختم صفای تو را» آه ازین گناه !

امروز این منم که پریشان و دردمند، می سوزم و ز عهد کهن یاد می کنم

فرسوده شانه های پر از داغ و درد را، نالان ز بار عشق تو آزاد می کنم

تنها مرا به «تشنه طوفان» من مبین، ای بس حدیث تلخ که ناگفته مانده است

گفتم : به سرنوشت بیندیش و آسمان، گفتی : غمین مباش که آن کور و این کر است!

دیدی که آسمان کر و سرنوشت کور، صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟